Total Pageviews

Thursday, May 26, 2011

Pension Pastime

"In taxing statute one has to look at what is clearly said. There is no room for any intendement. There is no equity about a tax. There is no presumption as to a tax. Nothing is to be read in, nothing is to be implied. One can look fairly at the language used." Justice Rowlatt.

That is precisely what one should not do with any State bank of India  Staff circular. One can look fairly at the language used only at one's peril. I suppose, nobody reads the circulars for its literary merit or to make oneself conversant with the correct and idiomatic use of the English language. Certainly, not after the Scots and Irish left and the Iyers and Iyangaars and Bhadralog took over drafting of the circulars. Certainly not after these preferred children of Macaulay were replaced by the cattle from the gangetic plains and the 'once born' hordes from the South. The circulars became  mere carriers of information and misinformation written in admirable gobbledygook. English language in the Bank as a whole became colourless, and tasteless and grammarless and style-less. An occasional comment like " This file is maintained as shabbily as the undergarments of a Roman Catholic woman".enlivened things a bit  once in a while, but those were rare exceptions. ( I cannnot testify to the factual correctness of the sweeping statement quoted, but doubtless SBI then had on it's ranks quite a few who could!)

The trigger for this rambling thoughts  was the far more rambling speeches by some of   the former livestock of SBI  in the 10th.Annual Conference of the Pensioners association at Pearl Regency, Trissur. The script and the actors  couldn't have been truer to form and  tradition. The welcome speech was  by a serving official of the Bank who was apparently not  briefed properly. He was half way through his welcome address when the 'old maidens' selected  for presenting  bouquets to the dignitaries were in place. One of them  rightly identified the General Secretary of the Staff Union as the most important guest and was presenting the bouquet to him when she was  virtually pushed forward and  made to give it to  the circle Chief General Manager to the accompaniment of insipid hand clapping. The remaining bouquets were also disposed of somehow and the speeches on predicable lines completed. CGM extolling the Bank for it's enlightened HR policy; the General Secretaries appreciating the helpful attitude of the Circle authorities; the Officers association representative assuring the Federation's fraternal  support; and the General Secretary of the Union going hammer and tongs against the Bank dripping militancy from every pore of his body.

The charade of the day however is not the main subject of this posting.  I suppose there is a dominant and recurring theme in every field of human endeavour. In staff matters in the Bank , it used to be a complicated calculation chart showing " Had I continued as a Head clerk...." which invariably  came in the wake of every salary revision/fixation. After considerable research and  effort  some guy will come up with two tabular charts, one showing the paid amount and the other the payable amount, claiming  that he would have been benefited  by an amount of, say,  Rs.113.25 had he continued as a head clerk. I dare say the benefit to the Bank in most cases would have been far more tangible if he was not promoted at all.  

 Similarly, there is a recurring theme in every pensioners meet. It is the pension being paid to pensioners' covered by the VI th bipartite settlement. It seems that for  pension calculations, the revised salary as per the relevant bipartite settlement was taken into account in all cases except in the case of the pensioners covered by  the sixth one. Like the 'manvatharams'   in the Hindu calender, period in SBI is reckoned by bipartite settlements. Currently it is the age of the IX th.bipartite manu which started on 1st November 2007. The age of each of the bipartite Manu is four years, whereafter the reign of a new bipartite Manu begins. The only hitch is that the administrative, and more importantly the pecuniary benefits, which each bipartite Manu ushers in take a couple of years to get into effect. The speed of implementation of these reforms is directly proportional to the nuisance value the beneficiaries have. Thus, those still in service get it faster compared to pensioners who register a far lower reading on the nuisance index scale. The age of the current bipartite manu  will end in October 2011 and the pensioner prajas of this manu are hoping to get the benefits before that. But no such luck for the prajas of the VI th. manu


The Government, Management, Association/Unions all know when a settlement is going to end. But by design they all conspire to ensure that a new settlement is not in place sufficiently before. The discussions start after the expiry of the earlier settlement. A series  of discussions and a couple of token strikes later an ambiguously worded settlement is reached leaving enough opportunities for the union leaders to agitate on 'anomalies' whenever they feel like. In the process 'staff experts' get entrenched in administrative offices colluding with associations/unions and abetting irrational Management whims and prejudices. Confidential reports are rewritten/ replaced, appraisal marks juggled with, postings manipulated and what not.


The reign of the VI th.manu was especially turbulent with the Bank embarking on a rationalisation of staff. Like in all such cases, rationalisation meant downsizing and attractive VRS schemes were offered to induce people to go. And quite a few left, mostly good staff. That was when the Government realised that the VRS scheme offered had a major flaw and the retirees benefited more than what was intended.  The Govt. apparently  decided to withhold  extending the benefits of the bipartite settlement to all who retired during that period. And ever since this recurring theme as an agenda item in  all Pensioners' meets. The office bearers of the Pensioners'.association would have been happy with such a convenient agenda item but for the fact that they are also aggrieved parties.

Incidentally, one other dominant and recurring theme which had helped me considerably during my tenure as Development Manager (C&I) was the Jayankondan power project.. It was a time when there was hardly any demand for corporate advances.  I was having a tough time explaining away the negative variance in advances in performance review meetings. It was then that I stumbled upon  'Jayankondan' thermal power project which was to come up somewhere near Trichy. I found out that my predecessor had managed to get away for over twenty four months by stating that the project take off was imminent and once that happens all growth targets would be met. Jayankondan helped me also to survive in the post for over twenty months.

I don't know whether the project was ever implemented.

Note: That brings me to an incident which illustrates clearly  what Rowlatt must have meant. There were allegations of irregularities in extensive DIR lending in a branch near Varanasi. The Agent was changed and an old bandicoot of pre- independence vintage posted there with instructions to ' personally verify all the loans and submit a report, pointing out inter alia whether there is any malafide in the lending". The old war horse had no intention of submitting any report and filed away the letter. Soon he started getting reminder letters and telegrams. So he decided to act and shot off a reply.
" With reference to your letter No.. dated... I have verified all the DIR lending and have to confirm that the question of inter alia does not arise"
The file was closed without any further correspondence..



Sunday, May 15, 2011

A.North Western Ballad.

(This document contains information affecting the national defence of the United States within the meaning of the Espionage Act,50 u.s.c. 31 and 32 as amended. Its transmission or revelation of its contents in any manner to an unauthorised person is prohibited by law)
Document No  213
Class     TS
DDA Memo 05/02/2011
Auth: DDA/AU/27/1703
Date 05/02/2011   By. 007
Copy No.11
ഒരു വടക്ക് പടിഞ്ഞാറന്‍ വീരഗാഥ.




"ആരോമുണ്ണി . വിഷുല്‍ കോണ്ടാക്റ്റ്"

ലൌഡ് സ്പീക്കറിലുടെ  കെര്‍ണല്‍ ബോണ്ടിന്റെ ശബ്ദം . വെടിയൊച്ച. കുറച്ചു സമയത്തിനു ശേഷം വീണ്ടും കെര്‍ണലിന്റെ ശബ്ദം.

"ആരോമുണ്ണി. E KIA (ചേകോന്‍  അങ്കത്തില്‍ ചത്തു.)

ഫോര്‍ട്ട്‌ ലാന്‍ഗ് ലിയില്‍, സി..ഐ.എ., ഡയരക്ടര്‍ ലെഓന്‍ പാനെട്ട അമേരിക്കന്‍ പ്രസിടന്റിനുള്ള ഡയരക്റ്റ് ലൈനില്‍ കൈ വെച്ചു.

വാഷിങ്ങ്ടണില്‍ വെസ്റ്റ് വിങ്ങിലെ സിറ്റുവേഷന്‍ റൂമില്‍  ഒബാമയുടെ ഫോണുകളില്‍ ഒന്ന് ശബ്ദിച്ചു. ഫോണില്‍ കാതോര്‍ത്ത ഒബാമ ഒരു നിമിഷത്തിന്നു ശേഷം എല്ലാവരെയും ഒന്ന് കണ്ണോടിച്ച  ശേഷം പറഞ്ഞു:


'We got him'. (' ഓനെ മ്മക്ക് കിട്ടി")


ഒബാമയെ കൂടാതെ റൂമിലുണ്ടായിരുന്ന പന്ത്രണ്ടു പേര്‍ കൂക്കി വിളിച്ചു. സെക്രടറി ഓഫ്  സ്റ്റേറ്റ് , ഹില്ലാരി മലയത്തി സെക്രടറി ഓഫ്  ഡിഫന്‍സ്  മലയ പുലയന്‍  ഗയ്റ്റിനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. ഉമ്മ വെച്ചുവോ എന്ന് തീര്‍ച്ചയില്ല. ബ്രിഗേഡിയര്‍ ജനറല്‍ മാര്‍ഷല്‍ വെബ്ബ് അടുത്ത ചാകര മനസ്സില്‍ കണ്ടു കൊണ്ട് ഒരു പുതിയ വല നെയ്യാന്‍ തുടങ്ങി .സംയുക്ത പട്ടാള തലവന്‍ അഡമിറല്‍ മൈക്ക് മുള്ളന്‍ മീന്‍, വലയില്‍ നിന്നും തെന്നിമാറി. വൈസ് പ്രസിടന്റ്റ് ബിദന്റെ സുരക്ഷ ഉപദേശകന്‍ ടോണി ബ്ലിങ്കന്‍ ദേശീയ സുരക്ഷ 'ഉപദേശി' തോമസ്‌ ഡോനിലനെ നോക്കി സുവിശേഷ പ്രസംഗം ആരംഭിച്ചു. ബ്ലിങ്ക് ചെയ്തു. വൈറ്റ് ഹൌസ് കൌണ്ടര്‍ ടെറര്‍ ആന്‍ഡ്‌ ഹോം ലാന്‍ഡ് സെകുരിടി  ചീഫ് ഔദ്രി 'ഹെപ്ബെര്‍ന്‍' തോമാസണ്‍, ശിഷ്യന്‍ ജോണ്‍ 'ലെന്നന്‍' ബ്രെന്നനുമൊത്തു 'It rains in the plains of Spain' എന്ന് തെറ്റാതെ പറഞ്ഞു. ദേശീയ വിവര തലവന്‍ ജെയിംസ്‌ ക്ലാപ്പാര്‍ 'ക്ലാപ്പടിച്ച്ചു.. ബില്‍ ഡാലി ഒന്നും ചെയ്യാതെ ഡില്ലി ഡാലി ചെയ്തു. സഹ ദേശീയ വിവര തലവന്‍ മക് ഡോണോ വെള്ളം കൊടുക്കുന്ന ജോലി ശ്രീ ശാന്തിനേക്കാള്‍ നന്നായി ചെയ്തു.


ഈ പറഞ്ഞ  സംഭവങ്ങളുടെ എല്ലാം  തുടക്കം കുറെ മാസങ്ങള്‍ക്ക് മുന്‍പാണ്. ഒരു ടിപ്പ് ഓഫില്‍ നിന്ന്. ചതിയന്‍ ചന്തുവിന്റെ ഒളിത്താവളത്തെ കുറിച്ചു ആദ്യം വിവരം കിട്ടിയത് ഒരു പാണനാരില്‍ നിന്നാണ്. അവനെ ഡിസ്നി ലാണ്ടിലെ ഒരു വാട്ടര്‍ ബോര്‍ഡിംഗ് സവാരിക്ക് കൊണ്ടുപോയപ്പോള്‍ പാണന്‍ പാട്ടുപാടി.


ഒന്നുണ്ട് കേക്കേണം വാഴുന്നോരെ
പൊന്നാനി പോയിട്ട് തൊപ്പിയിട്ടു
ചുരികയില്‍ ലാടങ്ങള്‍ വിളക്കി ചേര്‍ത്തു
പാതിരി കോട്ടയില്‍ വാണിടുന്നു.


കോട്ടയ്ക്കു രണ്ടു മതിലുണ്ടല്ലോ
മതിലിന്നു രണ്ടാന പൊക്കമുണ്ട്
മൂന്നു നിലയില്‍ പണിത താണേ
നില മൂന്നില്‍  പാര്‍ക്കുന്നു ചന്തുച്ചാര്.


പാണന്റെ പാട്ട് താമസിയാതെ സി.ഐ.എ. ഡികോട്‌ ചെയ്തു. ചതിയന്‍ ചന്തു മതം മാറി ഒരു ലാടനായി ആബ്ബോട്ടബാദില്‍ ബീബികളും ബച്ച കളുമായി ഉണ്ടു താമസം ഉണ്ട്. തുടര്‍ അന്വേഷണത്തില്‍ വിവരം ടാര്‍ഗെറ്റ ബള്‍ വിവരമായി. ഒന്ന് കൂടി കെണിഞ്ഞു ശ്രമിച്ചപ്പോള്‍ ആക്ഷനബള്‍ വിവരമായി. അങ്കം കുറിക്കാന്‍ തീരുമാനമായി.


പാതിരിക്കോട്ട, ഹിന്ദുസ്ഥാന്‍ കഴിഞ്ഞു ബാക്കിയായ ബാകിസ്ഥാനില്‍ ആയതു കൊണ്ട് ചാരത്തലവന്‍ എന്ന പേരില്‍ ദേഹം മുഴുവന്‍ ചാരം  പൂശി നടക്കുന്ന  ഷൂജ പാഷ എന്ന സൂഫിയെ ഫോര്‍ട്ട്‌ ലാന്ഗ്ളിയിലേക്ക് വിളിപ്പിച്ചു. ഏപ്രില്‍ പന്ത്രണ്ടിന്നു ഷൂജ ഹാജര്‍.


'തമ്പ്രാന്‍, മേ അന്തര്‍ ആ സക്താ ഹൂം."


'അന്തര്‍ ആ ജാവോ ഷൂജാ"


' പര്‍മായിയെ പാനട്ട സാബ്" (ആത്മഗതം. ഇതെന്തൊരു അട്ടയാ പടച്ചോനെ)


കീടത്തിനെ നോക്കി പേടിപ്പിച്ചു അട്ട പറഞ്ഞു.


 "Our boys will be going on an exercise in North East Bakisthan within the next couple of months. Tell your Generals to gulp down a few more pegs of scotch than usual every night  and remain in the third state of  Mandukya consciousness."
( കണ്ണും പൂട്ടി ഉറങ്ങുക മോനെ, കണ്ണേ പുന്നാര പൊന്നു കയാനി)

'അങ്ങിനെ പറയുന്നത് കഷ്ടമാണ്. ഹിന്ദുസ്ഥാന്‍ വല്ല കുലുമാലും ഒപ്പിച്ചാലോ'

'നോട്ട് ടു വറി.. അന്തോണി പുണ്യാളന്‍ ഇലക്ഷനില്‍ സ്വന്തം പാര്‍ട്ടിയെ തോല്‍പ്പിക്കുന്ന തിരക്കിലാണ്. പിന്നെ ബാക്കിസ്ഥാനില്‍ എന്തും ചെയ്യാന്‍ ഞങ്ങളെ  അനുവദിക്കുന്ന മുക്ത്യാര്‍ മുഷറഫ് എഴുതി രെജിസ്ടര്‍ ആക്കിയിട്ടുണ്ട്. നെല്ലായിട്ടും, ഗോതമ്പായിട്ടും ഡോളര്‍ ആയിട്ടും മൂന്നു ബില്ലിയന്‍ വെട്ടി വിഴുങ്ങുന്നുണ്ടല്ലോ..'

ഷുജാജി പുറം തിരിയാതെ വെച്ചടി പുറകോട്ടു വെച്ചു പുറത്തു കടന്നു തുര്‍ക്കിയിലേക്ക് പറന്നു. തുര്‍ക്കി തൊപ്പിയിട്ടു വിലസുന്ന  തുലുക്കനോട് പറഞ്ഞു;

"സര്‍ദാരി, സര്‍ദാരി സുനോ മേരാ സാത്തി ......"
'കാഞ്ചാരെ ,കാഞ്ചാരെ ഗീതു മേരാ സാത്തി....'

എന്നാല്‍ അത് കഴിഞ്ഞു മതി ബാകിസ്ഥാനിലേക്ക് തിരിച്ചു പോക്ക് എന്ന് സര്‍ദാരി തീരുമാനിച്ചു.ആറട്ടെ കഞ്ഞി ആറു മാസം എന്ന് പറഞ്ഞ പിശുക്കനെ, ഊന്നട്ടെ ചന്തി പന്തീരാണ്ടു എന്ന് പറഞ്ഞു നേരിട്ട മുഴു  പിശുക്കനെ പോലെ ( കഞ്ഞി കുടിച്ചിട്ടേ പോകു). 

13th. ഏപ്രില്‍:  പടിഞ്ഞാറ്റി, വൈറ്റ് ഹൌസ്. സന്നിഹിതര്‍ ഒബാമയും, മുന്‍പറഞ്ഞ പന്ത്രണ്ടു കള്ളന്മാരും പിന്നെ പാനട്ടയും.


വാഴുന്നവരുടെ മുന്നില്‍ മൂന്നു ഓപ്ഷന്‍സ്. 

ഒന്ന്, ഒന്നും ചെയ്യാതെ ചന്തൂനെ  നേരില്‍ കാണുന്നതുവരെ  നിരീക്ഷണം തുടരുക 

രണ്ടു, ബി 52 വിമാനത്തില്‍ നിന്ന് ബോംബിടുക.(ചന്തു ചത്തുവോ എന്ന് തീര്‍ച്ചയായി അറിയില്ല, വേറെ പലരും ചാവുകയും ചെയ്യും)

മൂന്നു, ഒരു കംമാണ്ടോ ആക്രമണം.  (പല കണക്കു കൂട്ടലും തെറ്റാം)


ഡിസിഷന്‍: ഓപ്ഷന്‍ ത്രീ. സി.ഐ.എ. ടു റണ്‍ ദി ഓപ്പറേഷന്‍ കോഡ് നെയിം ആരോമുണ്ണി

14th. ഏപ്രില്‍:  സിറ്റുവേഷന്‍ റൂം. 

തീരുമാനം: സീല്‍ 6 ഇല്‍ നിന്നും ഡെല്‍ടാ ഫോര്‍സില്‍ നിന്നും സി.ഐ.എ.യില്‍ നിന്നും  തിരഞ്ഞെടുത്ത ചാവേറുകള്‍. മൂന്നു BB60 Pave Hawk  ബ്ലാക്ക് ഹോക്ക് ഹെലികോപ്ടറുകള്‍. ഒരു CC47 Chinook ഹെലികോപ്ടര്‍. 160 Special Operation റെജിമെന്റില്‍ നിന്ന് പൈലട്സ്. ഓപ്പറേഷന്‍ കംമാണ്ട് സി.ഐ.എ..ആകെ 79 പേര്‍.

15th ഏപ്രില്‍  

തീരുമാനും : പരിശീലനത്തിന്നു പാതിരി കോട്ടയുടെ മാതൃക ഒമാന്‍ തീരത്തുള്ള മാസിരാത് ദ്വീപില്‍ നിര്‍മിക്കാന്‍ സ്പെഷല്‍ ബോട്ട് സര്‍വീസസില്‍ നിന്നും രണ്ടു ബ്രിട്ടീഷ്‌ ആപ്പീസര്‍മാരെ ഏര്‍പ്പാടാക്കുക. വിഷ്വല്‍ കോണ്ടാക്റ്റ് ഐ.ഡി.ക്ക് വേണ്ടി ചന്തുവിനെ പരിചയമുള്ള ഒരാള്‍ വേണം.. വളരെ ചര്‍ച്ചക്ക് ശേഷം ഉണ്ണിയാര്‍ച്ചയെ ടീമില്‍ ഉള്‍പ്പെടുത്താന്‍ തീരുമാനമായി. ഓളെ പരീക്ഷിച്ച കടല്‍പന്നി സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തി " Remarkably physicaly fit, pretty humble, analytical thinker, problem solver- someone who is very value oriented, patriotic and put service before self".ചുരുക്കത്തില്‍ ഒരു ഫീമൈല്‍ കടല്‍ പന്നി. മലയാളത്തില്‍ പറഞ്ഞാല്‍ ഒരു പഹച്ചി, ഒരു കൊച്ചു കള്ളി. ആട്ടകളി ബാക്കിസ്ഥാനില്‍ ആയതിനാല്‍ ഓള് ടീമിലുള്ള കാര്യം പുറം ലോകത്തെ അറിയിച്ചില്ല.
29th. ഏപ്രില്‍: (ഡി-ഡേ -3)  പടിഞ്ഞാറ്റി , വൈറ്റ് ഹൌസ്. സന്നിഹിതര്‍. ഒബാമയും ബാക്കി  കള്ളന്മാരും പിന്നെ  ആര്‍ച്ചയും. 

ഒബാമ ചന്തുവിനെ കാച്ചാനുള്ള അനുവാദപത്രത്തില്‍ ഒപ്പ് വെക്കുന്നു. പാനട്ടയോടു ദിവസവും മുഹൂര്‍ത്തവും    ഗണിക്കാന്‍ കല്‍പ്പിക്കുന്നു. പരപ്പനങ്ങാടി ഗുരുഭൂതനെ ധ്യാനിച്ചു കവിടി നിരത്തി  നോക്കിയതില്‍ കണ്ടത് മെയ്‌ രണ്ടു, അശ്വതി നാള്‍, കൃഷ്ണപക്ഷ ചതുര്‍ദശി, പ്രീതി നാമ നിത്യ യോഗം.ഉദയാല്‍പ്പരം മേടം ഒന്നാം തിയതി..മുഷിയില്ല.തിങ്കളാഴ്ച സംഹാര മൂര്‍ത്തി  സാക്ഷാല്‍ ശിവന്റെ ദിവസം.

30th.ഏപ്രില്‍: (ഡി-ഡേ-2) കടല്‍ പന്നികളും, പോമ്മി,യാങ്കീ പൈലട്സ് ഉം , മറ്റു പന്നികളും, ആര്‍ച്ചയും ബന്ഗാരം മിലിടരി വിമാനത്താവളത്തില്‍. കാവില്‍ അമ്മക്ക്  ആര്ച്ചയ്ടെ നേര്‍ച്ച. ഗരുഡന്‍ തൂക്കം.

1st മെയ്‌ (ഡി-ഡേ-1) സംഘം ജലാലാബാദ് വിമാന താവളത്തിലേക്ക്. വാളിന്റെ മൂര്‍ച്ചയുള്ള ആര്‍ച്ചയുടെ നാവു ഒന്ന് കൂടി രാകി കൂര്‍പ്പിക്കുന്നു. ഒരു ചെമ്പരുന്ത് രാകി പറക്കുന്നു. കടല്‍ പന്നികളും മറ്റു പന്നികളും ബുര്‍ ബോര്‍നും സ്കൊട്ച്ചും ഇട്ടു ആയുധങ്ങള്‍ ഒന്ന് കൂടി മിനുക്കുന്നു. ഒബാമയും പന്ത്രണ്ടു കള്ളന്മാരും പടിഞ്ഞാറ്റിയില്‍ ഒത്തു ചേരുന്നു. 

2nd. മെയ്‌ (ഡി-ഡേ) ആര്‍ച്ച കച്ച ഒന്നുകൂടി മുറുക്കി കെട്ടുന്നു. CC47 Chinook ഹെലികോപ്ടറില്‍ മറ്റു കടല്‍ പന്നികള്‍ക്കൊപ്പം കയറുന്നു. ഹെലികോപ്ടറുകള്‍ മങ്കര ഒടിയന്മാര്‍ തന്ന പിള്ള തൈലം പുരട്ടി അദൃശ്യമാക്കിയിരുന്നു. ഉദയത്തിനു ഏകദേശം നാല് മണിക്കൂര്‍ ബാക്കി ഇരിക്കെ ഹെലികോപ്ടറുകള്‍ ബാകിസ്ഥാന്റെ വ്യോമാതിര്‍ത്തി ലംഘിക്കുന്നു.  ഒരു കടല്‍ പന്നി ഹെല്‍മറ്റ് ക്യാം  (Helmet Cam) തലയില്‍ ഉറപ്പിക്കുന്നു. പടിഞ്ഞാറ്റിയില്‍ ഇരിക്കുന്ന കള്ളന്മാര്‍ക്ക് തടി കേടാക്കാതെ അടി കാണുവാനുള്ള ഒരു സംവിധാനം.

പാതിരികോട്ടക്ക് മുകളില്‍. മറ്റു കടല്‍ പന്നികള്‍ക്കൊപ്പം കോട്ടയുടെ മുകളിലേക്ക് ഫാസ്റ്റ് റോപിംഗ്. പിന്‍വാതില്‍  വഴി മൂന്നാം നിലയിലേക്ക്. കടല്‍ പന്നിയുടെ ഹെല്‍മെറ്റ്‌ ക്യാം മുന്നിലുള്ള ദൃശ്യങ്ങള്‍ ഒപ്പിയെടുത്തു തത്സമയം വൈറ്റ് ഹൌസിലേക്ക് അപ്‌ലോഡ്‌ ചെയ്തു കൊണ്ടിരുന്നു, വൃത്തി കെട്ട അടുക്കളയിലുടെ, വര്‍ക്ക് എറിയയിലുടെ ചന്തുവിന്റെ കിടപ്പ് മുറിയില്‍ ആര്‍ച്ച . തൊട്ടു പുറകില്‍ ഹെല്‍മെറ്റ്‌ ക്യാം വെച്ച  കടല്‍ പന്നിയും. 

കറുപ്പില്‍ പൊതിഞ്ഞൊരു പെണ്‍ രൂപം ഉറക്കെ  നിലവിളിച്ചു മുന്നോട്ടു വന്നു. കടല്‍ പന്നി കാലില്‍ വെടിവെച്ചു  അവളെ വീഴ്ത്തി. അവളുടെ പുറകില്‍ നീണ്ടു മെലിഞ്ഞ ഒരു കിളവന്‍ നില്‍ക്കുന്നു. എത്രയോ തവണ കണ്ടു മറന്ന രൂപം ചതിയന്‍ ചന്തു തന്നെ. ചന്തുവിന്റെ പുറകില്‍  ബാത്ത് റൂം വാതില്‍  തുറന്നു കിടക്കുന്നു.വൃത്തികെട്ട കിടപ്പ് മുറി. വൃത്തികെട്ട ബാത്ത് റൂം. കട്ടിലിനടിയില്‍ ബെട്പാന്‍. മരുന്ന് കുപ്പികള്‍. ഒരു രോഗിയുടെ കിടപ്പ് മുറി.

പിന്നിലുള്ള കടല്‍ പന്നിയോടു പറഞ്ഞു . 'പോസിറ്റീവ് ഐ.ഡി.'.   അവന്‍ വിളിച്ചു  കൂവി. 'ആരോമുണ്ണി വിഷുഅല്‍ കോണ്ടാക്റ്റ്'

ചുരികത്തല പോലെ മൂര്‍ച്ചയുള്ള നാവു ചുഴറ്റി ആര്‍ച്ച അലറി. ' നാല് പെണ്ണുങ്ങള്‍ ഉണ്ടായിട്ടും, വീട് കക്കൂസാക്കിയ ചേകോന്‍ എന്ത് ചേകോന്‍'.

ചതിയന്‍ ചന്തു നാണം കേട്ട്, നിസ്തേജനായി ഹൃദയം പൊട്ടി ചത്തു വീണു. കടല്‍ പന്നി കയ്യിലുള്ള ജര്‍മന്‍ നിര്‍മ്മിത യന്ത്ര തോക്ക് തിരിച്ചും മറിച്ചും നോക്കി വെടി  പൊട്ടിയിട്ടില്ല എന്ന് ഉറപ്പാക്കി. മൈക്കില്‍ വിളിച്ചു കൂവി.

ആരോമുണ്ണി E KIA. 

മരണ സാഹചര്യങ്ങള്‍ കടല്‍ പന്നി വിവരിച്ചു. പടിഞ്ഞാറ്റിയില്‍  തമ്പടിച്ച കള്ളന്മാര്‍ വെവ്വേറെ ആലോചിച്ചു. സംഘം ചേര്‍ന്ന് ആലോചിച്ചു. കൂടി ആലോചിച്ചു. കൂടിയാട്ടം നടത്തി.ആള്‍മാറാട്ടം നടത്തി. പിന്നെ രേഖകളില്‍ കൃത്രിമം കാട്ടാന്‍ തീരുമാനിച്ചു. 

മേലെ നിന്നുള്ള ഉത്തരവ് പ്രകാരം കടല്‍  പന്നി ചത്തു കിടക്കുന്ന ചന്തുവിന്റെ ഇടതു കണ്ണിലും, നെഞ്ചത്തും നിറ ഒഴിച്ചു.പടം പിടിച്ചു. തുണിയില്‍ ചുറ്റി ഹെലികോപ്ടറില്‍ കയറ്റി. പതിവ് പോലെ ഒരു തലമുറിയന്‍ ഇടിച്ചിറക്കിയ യന്ത്രത്തിനെ യാഗാഗ്നിക്ക് സമര്‍പ്പിച്ചു ഒരുത്തന്‍ അക്കിത്തിരിയായി. സംഘം കാറല്‍ വിന്‍സന്‍ വിമാന വാഹിനി കപ്പലിലേക്ക്.

ഡെക്കില്‍ നിന്നിരുന്ന ആര്‍ച്ചയുടെ അടുത്തേക്ക്‌ ഒരു നാവികന്‍ ഫോണുമായി ഓടി വന്നു. 'പ്രസിഡന്റ്‌ ഓണ്‍ ദി ലൈന്‍ മദാം'

ആര്‍ച്ച യന്ത്രം ചെവിയോടു അടുപ്പിച്ചു. 'ആര്‍ച്ച ഹിയര്‍.'

"ആര്‍ച്ച മൈ ഡാര്‍ലിംഗ്. ഒബാമ ഹിയര്‍. അമേരിക്കന്‍ ജനത താങ്കളോട് കടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ഒരു ഉപകാരവും കൂടി ചെയ്യണം."

"ഷൂട്ട്‌"

'ചന്തുവിന്റെ യഥാര്‍ത്ഥ മരണ വിവരങ്ങള്‍ പുറത്താക്കരുത്‌. എന്റെ ജനതയ്ക്ക് ആനന്ദിക്കുവാനും അഭിമാനിക്കുവാനും വേറെ സംഗതികളൊന്നും ഇല്ല. അത് കൊണ്ട് ചന്തുവിനെ ഞങ്ങളില്‍ ഒരാള്‍ വെടി വെച്ചു കൊന്നതാണെന്ന് ജനം തത്ക്കാലം കരുതട്ടെ. കൂട്ടത്തില്‍ ഒരു അഞ്ചു കൊല്ലം കൂടി എനിക്ക് ഈ വൈറ്റ് ഹൌസില്‍ രാപ്പാര്‍ക്കാം. ആര്‍ച്ച സഹായിക്കണം.'

" അത് കൊണ്ട് കാര്യമുണ്ടോ? 'വൈറ്റ് ഹൌസ് രഹസ്യം വിക്കി പരസ്യം' എന്നാണല്ലോ നടപ്പ് പഴഞ്ചൊല്ല്."

" താങ്കള്‍ പറഞ്ഞത് ശരിയാണ്. പക്ഷെ ഒരു രണ്ടു കൊല്ലം മതി. അത് കഴിഞ്ഞാല്‍ എന്നെ പുറത്താക്കാന്‍ ഇമ്പീച്ച്മെന്റ് വേണ്ടി വരും."

" ഓ.കേ. ഒബാമ. മം ഈസ്‌ ദി വേര്‍ഡ്‌.ഞാന്‍ മൌനി ബാബയാണ്. ഐക്യ നാടുകളെ നീ  ഒരു വഴിക്കാക്ക്‌. ഞാന്‍ ഒരു കടല്‍ പന്നിയെ വേട്ടയാടട്ടെ. വേട്ടയാടു വിളയാട്."


കാലം കടന്നു പോയി.പാണന്‍ പിന്നെയും പാടി.


പന്നികള്‍ എഴ്പത്തി ഒമ്പതുണ്ടേ
ജര്‍മന്റെ തോക്കുകള്‍ കയ്യിലുണ്ടേ
ചന്തൂനെ കണ്ടിട്ട് പേടിച്ചോടി 
പന്നികള്‍ എല്ലാരും ഒന്ന് പോലെ.

ആറ്റുംമണമേലെ ഉണ്ണിയാര്‍ച്ച
പാതിരികോട്ടയില്‍ ചാടി വീണു
നാവിന്റെ തുംപോണ്ട് വെട്ടി പെണ്ണ്
ചത്തു മലച്ചു പൊയ് ചന്തുച്ചാര്













Saturday, May 7, 2011

Those Magnificent Retirees on Their Wobbly Legs.

A recent posting of a blogger I know begins like this.

"............. has not been active during the last three months as I was depressingly away from my gramophones and gramophone records. I was visiting UAEduring this period and without the records and record players by my side, obviously,.......... can only be inactive."

 He had gone on a trip to the same place not so long ago. Another of my colleagues and also a blogger makes frequent trips to Bangalore only to complain on his return about the miserable time he had, not because of lack of any  creature comforts but because of the incursions on his legitimate right for a carefree retired life. There are so many others. They go to all parts of the world, US, UK, ME, Australia etc. etc. And are invariably miserable irrespective of the place. Not for them the thrills of exploration or  wonder of sights not witnessed before. They pine for the tea and bonda available at the dilapidated, not so very  clean tea shop at the corner, or the profoundly inane discussions with the local guys in the temple compound or the old gramophone records and most importantly the peace and quiet of the house in the absence of the 'little monsters'.

These guys' frequent absences are on humanitarian missions, or for  attending to an SOS if you like, discharging  never ending parental obligations. Their son/daughter striving to survive in a hostile world and running to stay at the same place while all the time chasing the chimerical pot of gold at the end of the rainbow, needs someone to hold fort when they are away at the office. The little monster at home is a clone of Dennis the Menace and who but the old parents can be trusted to keep an eye on him. In any case, they feel that the old bandicoots  have nothing better to do back home and they can save on their pension too. That you have a bad back and are in no physical condition to run after the little hellion are all minor handicaps. To add to  your misery,   you cant even box the ears of the little rascal because that is not the correct  way anymore of bringing up children.

.................................സ്ത്രീ ജിതോ ബാലലാളീ 
വിശതി ഹി ഗൃഹസക്തോ യാതനാം മയ്യഭക്ത:
കപില തനുരിതി ത്വം ദേവ ഹൂ ത്യൈ ന്യഗാദി: 

(സ്ത്രീകള്‍ക്ക് കീഴടങ്ങി കൊണ്ടും കുട്ടികളെ കളിപ്പിച്ചു കൊണ്ടും നരക ദുഃഖം തന്നെ അനുഭവിക്കേണ്ടതായി വരുന്നു. ഇപ്രകാരം കപില സ്വരൂപനായ നിന്തിരുവടി ദേവഹൂതിയോട് അരുളി ചെയ്തു)

This is from Kapilopadesham in Naarayaneeyam.  In certain months I do read Narayaneeyam, a dashakam per day. I again came across this stanza when one of my retired colleagues was on a 'ബാലലാളീ ' mission. That started a train of thought which took me back quite a few years and I recalled watching a channel interview of Kovilan.  He talked on various aspects of his life, on Kovilan being a shortening of "Kandanisseri Velappan Ayyaappan' and that it has nothing to do with 'Shilappathikaaram', his army life and the struggle to bring up his children and marry them of. He virtually slaves in the army and having achieved his limited ambitions, retires and comes back for  a peaceful retired life in his village. Then the parade of events/things which needs his and only his attention starts - the delivery of the daughter, house construction of his son, admission of the grand child, his tuition and what not. At the end of the interview, Kovilan concludes that it is only when one dies, one can hope to really rest and be at peace. 


During a brief stay of a few years in US I had come across several old couples in friends' houses. Invariably most of them had a dazed look on their faces, wondering where destiny has dumped them in the terminal years of their lives. There they sit staring vacantly  or stroll listlessly, all the time dreaming about a land far away.  There they sit in freezing  winter all dressed up in winter garments when they should have been strolling about in their compound back home braving the vrischikam winds or shivering in the makaram mist. There they sit seeing with their vacant eyes the blooming of the laburnum or hearing distinctly with their half-deaf ears the  drumming of the monsoon rain on the tiled roof. There they sit waiting for their children's convenience to take them to meet a kindred soul or to the Indian grocery shop. Prisoners of parental bondage,  waiting for the next parole that will take them back to the dusty, dirty, humid, noisy yet familiar and infinitely more comforting land of their youth.  

Did our own parents face so much problem bringing us up? Or  we in bringing up our own? i think not.  I think progressively the burden of parenthood is increasing. Grandparents are drafted into the task, a sort of  geriatric slave labour force,  whether they want to be part of it or not.. Kovilan was right. The responsibility never ends. 


You would have noticed that I did not  attempt to elaborate on the phrase  "സ്ത്രീ ജിതോ"  in the shloka quoted. I think this inevitable stage in the development life cycle of the male of the species may not have escaped you either. Usually, this stage precedes the post retirement stage. So I thought it does not need any special mention. 


I myself am fast approaching the "ബാലലാളീ" stage.

Sunday, May 1, 2011

Luck of The Draw


I suppose it happens to everyone once in a while. I might even concede, reluctantly though, that it may be happening to some more frequently than to  others. But I am convinced that it does not happen with the same metronomic and irritating regularity and in as many different ways and situations as it happens to me. In this respect I must belong to Chance's carefully chosen few. 
This quasi philosophical rumination revolves around the ubiquitous mobile phone. No, I am not referring to one of that complicated 3G contraptions enabled to take videos, download GBs of music, games etc or allows you to tweet,email or post in Face Book or access your bank/demat accounts or what not. I am not scared of such monsters at all simply because I do not go anywhere near those things and have placed layers and layers of firewalls between them and myself. I also know that most owners of such contraptions do not use even 10% of the stated capabilities. For them the price (and the social status attached to the ownership) is the Unique Buying Proposition. (UBP-Copyright pending)


What I  am  referring to here is the ordinary, theft resistant (because of its cheapness)  basic 2G version  which allows you to receive and make calls and send an occasional sms. Even such versions have some 'undesirable' features like organiser, radio etc which however do not harass you if you leave those functions alone. Even these simpletons pack enough potential energy to torment you in ways unimagined and  'unthought' of. First among the torments this little monster revels in, is what provoked the caption of this blog posting. 


The caption could have been anything , say throw of the dice, turn of the cards,the way the cookie crumbles or if you insist on Ottapalam slang 'പെരച്ചന്‍ കുടുങ്ങല്‍'.But the extreme threat the contraption poses is brought out more vividly by a reference to the draw which usually has some unpleasant consequences if you call wrong or are too slow.


I am not a compulsive mobile caller nor am I in anyone's frequent caller list. There was a time when more calls for my wife than for me used to come to my mobile. I have since solved the problem by buying her an equally cheap phone with the added precaution of a pre-paid sim card, thus avoiding nasty month end surprises. So much so, if a couple of calls come to my mobile or I make one or two calls in a day, you can reasonably assume that the call traffic  is above par. And there being 15 to 16 hours in a day, excluding the unearthly hours when only ghosts or Prahlad would call, one would expect the phone to ring only when you are  relaxing at home or strolling leisurely  in the Vadakkunathan maidan or some such convenient moment. Well, most times anyway, as calls are few and the period these can  be spaced out long enough. No Sir, that is when Murphy's 'mobile laws' takes over.


" If you dislike your mobile ringing while you are pissing, that is when it will ring."
" If your mobile is ringing, you must be trying to get into a crowded bus"
" If you forget to put your mobile on silent mode, it will ring more shrilly.".


The universality of these laws are yet to be tested through statistical sampling but as I said earlier I am one of Chance's favourites. Decades ago, when working in branches where the petite bourgeoisie masquerading as clerical (working) staff generally believed that working for one's salary is a decadent  trait, the Branch Manager might have to post the General Ledger once in a while or check  a ledger occasionally. The day I am posting or checking  the ledger, the last, previous posting will be on the last line of the page, forcing one to summate and carry over the summations to the next page along with account headings etc. It is quite similar to the extension of Murphy's law on window cleaning. "It is always on the other side".  


In an age long gone by ( how many billion years ago was it?) you got on very well without the little tyrant. No longer though. Days in and days out you tote it along and you might not miss its services except for the usual interruption to your  urine discharge. But the day you forget to carry it, all hell will break loose. Your wife's frantic but futile efforts to reach you to remind you to purchase some essential ingredient for the witch's brew she plans to  make to surprise you, will create a depression in the domestic atmosphere leading to  heavy turbulence. This however is not an altogether unmitigated disaster and could even be counted among your limited  blessings. But there could be calamities too like  when your friend from out of town cannot reach you to solicit your help in polishing off the Scotch his son-in law brought from abroad. 


Besides the unexplained connection between your mobile and the fly of your trousers, like the cry of the kalan kozhi and the accompanying  news of death, there are umpteen other ways the little villain can torment you. In your official situation, when the land line was the only connection between you and the bloated egoists whiling away their time in administrative offices, you could always avoid attending to the phone by saying that you were on inspection or some such thing. That is just not possible now. They can catch you on the mobile wherever you are to convey such nationally and institutionally important news like their daughter travelling by train and her delicate stomach which can handle only curd rice made at home. You are forced to buy a packet of curd rice from the Railway Restaurant, repack it and hand it over to her with a solemn assurance that it has been specially prepared by your wife 'with more than ordinary care'.


Some of you, my readers may feel that I might be a Calamity Charlie and the misfortunes which never come alone are not accompanied by or attributable to the usually inanimate mobile phone. I assure you, you are wrong. I am not particularly prone to mishaps except where a mobile is involved. Nor do I neglect the omens. I may not be seeing such auspicious signs like  a cow shitting or the local prostitute coming my way when I emerge out of my house on an errand or for a leisurely walk. Nor do coucals exit to one's right like they did for Kuchelan on his way for the 'Aid Kuchelan Consortium' meeting with Krishna . But on the other hand, I do not see any 'lone' brahmin either. Usually I see some 'comrade' bird with red plumage  which is listed  as the very best omen in കാറല്‍ സംഹിത (വ്യാഖ്യാതാവ്: ഏലംകുളം ശങ്കരന്‍ നമ്പൂതിരിപാട്).These migratory birds exit only to the left in the best revolutionary manner  unlike coucals. But the unexplained, unnerving trysts with my  mobile continue without any let up.


As regards the mobile-pissing conundrum, you may wellask why not allow the phone to ring while one completes voiding one's bladder.One can always call back. It is a very reasonable question. I have tried several times to let the mobile continue ringing while I concentrated on emptying my bladder, while ensuring at the same time, by some deft handling of the exit tube, that the reluctant drips do not stain my trousers or wet my toes . 

But such is the state of revolutionary camaraderie in our society, even that is not a choice left to you. Some solicitous good Samaritan standing near you will poke you on your rib cage and invite your attention to the ringing mobile which all but the profoundly deaf can hear. You have to reluctantly and prematurely discontinue your strenuous effort at voiding your bladder (against all canons of Ashtangahrudayam) to attend to the mobile under the watchful eyes of your enemy of the moment. I have often thought of requesting such persons to hold on to my tool for a second so that I can attend to the mobile without interrupting an equally important task. I have not done it so far as it might prove to be one way of speeding up a localised  bloody uprising. I may, one of these days.    




















l